127 วัน ฉันมาเกินครึ่งละ

วันนี้เป็นวันที่ 23-1-2561 เลยเทศกาลปีใหม่มา 23 วัน และเป็นวันที่ 127 ของการใช้ชีวิตอยู่ในชิคาโก ซึ่งอยู่ที่นี่ได้ทำอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ เยอะแยะเลย ได้รู้จักเพื่อนใหม่ วัฒนธรรมใหม่ ภาษาใหม่ๆ ได้เรียนรู้และทำกิจกรรมต่างๆ เยอะแยะ อากาศก็แปลกใหม่ แต่สิ่งที่ไม่เคยใหม่เลยคือความรู้สึกเดิมๆ ความรู้สึกที่หนักอึ้งที่ต้องแบกงานจากบ้านมาทำที่นี่ด้วย (แต่ก็นั่นแหละนะ งานที่ขนมาคือวัตถุประสงค์หลักของการมาที่นี่นี่นา จะให้ทิ้งได้ไง)

วันนี้ไม่มีอะไร เข้ามาบ่นเฉยๆ เพราะรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วมากๆ แป๊บๆ ใกล้กลับบ้านละ ไม่ใช่ไม่อยากกลับนะจ๊ะ อยากกลับบ้านที่สุด แต่เวลาที่เหลือให้ทำงานนี่สิน้อยกว่างานที่จะทำเยอะเลย อยากยืดไปอีกสัก 6 เดือน เลยทีเดียว

127 วัน ในชิคาโก จริงๆ แล้วก็ไม่นานนะ ได้ทำอะไรเยอะก็จริงแต่ถ้าเทียบกับผลงานที่ผลิตออกมาแล้วไม่คุ้มค่าเลย คิดว่าอยู่บ้านเราน่าจะได้งานมากกว่า นอกจากความขี้เกียจและเฉื่อยชาตามนิสัยที่ใจเย็นพอๆ กับอากาศที่ชิคาโกแล้ว อุปสรรคที่สำคัญในการทำงานวิชาการที่นี่ คือ "ภาษา" และ "งบประมาณ" เพราะฉะนั้นใครที่คิดว่าจะขนงานวิจัยและตำราต่างๆ มาเขียนที่นี่ ถ้าภาษาไม่แข็งแรงพอ แนะนำให้ไปอัพเลเวลก่อนแล้วชีวิตจะง่ายขึ้นเยอะ แค่มางงกับภาษานี่ก็เสียเวลาไปหลายเดือนอยู่นะกว่าจะคุยกับอาจารย์และเพื่อนรู้เรื่อง และถ้าจำเป็นต้องใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์ หรือสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ ที่ไม่สามารถขนมาจากไทยได้กรุณาเตรียมงบประมาณให้เวอร์วังเข้าไว้ เพราะถึงแม่ว่าที่ทำงานจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆให้ แต่เวลาขนงานกลับไปทำต่อที่บ่านเรายังต้องใช้อุปกรณ์พวกนี้ และราคาอุปกรณ์อิเลกโทรนิกส์ที่นี่ก็แพงมากๆ เพราะมีแต่ของแท้ เครื่องพิมพ์แท้ หมึกแท้ โปรแกรมต่างๆ ก็ของแท้ หาเครื่องพิมพ์ (เออ! ปริ้นเตอร์ก็ได้) แบบที่มีแท็งค์หมึกข้างๆ อย่างบ้านเรานี่ไม่มีเลย แบบเลเซอร์นี่ยิ่งไปใหญ่ของแท้เวอร์วังมาก บอกเลยว่าถ้าจะมาทำงานวิชาการควรเตรียมงบฯ และภาษาให้ดี

เอาละ! บ่นพอประมาณ พอให้หายอึดอัด ไว้ว่างๆ จะมาบ่นอีก บ่นแล้วสมองโล่งเขียนงานต่อได้อีกหลายวันเลย ฮ่าๆๆๆ บายจ้า